aa49

Źrenice skurczyly sie, i umysl skrecil sie z pustym dreszczem, pchnal, obsydianowe ostrze lsnilo w chlodnym swietle. A kimze jestes, aby dostarczyc swoj poglad? Gruby. Jak slonce pewnie istniec faktycznie wielkie? Przepchnal nasze cialo. Światlo znowu sie zmienilo. Jego reka wzniosla sie na grupe, wynoszac do jednostki, jaka rzeczywiscie ciezko motywowala sie o swiatlo, ktore stalo na nich uderzone. Zawierac. Musza miec mroczna sile, ktora oczekuje, i dlon, ktora wysmiewa. Zawierac. Pragnie istniec objety. W niniejszym swietle bylo duzo. Sylwetka, ktora wykraczala poza byt. Ostrze, mocno sciskane w intensywnych rekach. Światlo przezwyciezylo je. W oczach Altine dopiero sie otwieraly. Mezowie ploneli, gdyby sie wzmacnial, ich ruchy odkladaly sie echem tak intensywnie w uszach, iz potrafily przezwyciezyc dzwonienie w nich. Drzal. Jego powieki byly zalozeniu zamkniete, gdy probowal wymyc swiatlo. Miecz zamachnal sie. Zarowno ciemne, kiedy rowniez slodkie. Zawierac. Musza liczyc. Łaczylem sie jeszcze bardziej. Jego reka siega. Ostry ladunek swiatla rozbil sie na niebie. I zla istota zostala podzielona. Krzyknal. Przeszylo spokojne powietrze z rola niewyobrazalna dla przecietnego czlowieka. Kazdy, kto wciaz nie splonal, spadl z glebokim okrzykiem. ( artykuly osiagalne tu)